۳۰ اوت ۲۰۲۶- مطالعه جدیدی از دانشکده بهداشت عمومی «میلمن» دانشگاه کلمبیا نشان میدهد که زندگی در محلههای با قابلیت پیادهروی بیشتر در شهر نیویورک، با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ پس از زایمان در زنانی که سابقه دیابت بارداری (GDM) داشتهاند، مرتبط است. با این حال، این ارتباط بسته به شرایط اقتصادی-اجتماعی فردی و محلهای، از جمله پوشش بیمه و محرومیت اقتصادی محله، متغیر بوده است. یافتههای این پژوهش در نشریه Diabetes Careمنتشر شده است.
در حالی که تحقیقات پیشین نشان داده بود که قابلیت پیادهروی محله با کاهش خطر دیابت بارداری مرتبط است، تا پیش از این، ارتباط آن با دیابت نوع ۲ پس از زایمان در زنانی که سابقه دیابت بارداری داشتند، ناشناخته بود. این مطالعه جدید شواهدی ارائه میدهد که محیطهای محلهای ممکن است در خطر ابتلا به دیابت پس از بارداری نقش داشته باشند.
دکتر بوهاوو وو، فارغالتحصیل فوق دکترا در رشته اپیدمیولوژی در دانشکده کلمبیا میلمن و نویسنده اول این مقاله، گفت: «زنان مبتلا به دیابت بارداری در معرض خطر بالای ابتلا به دیابت نوع ۲ قرار دارند، اما اطلاعات کمی درباره چگونگی تأثیر مشترک عوامل فردی و محلهای بر توسعه این بیماری پس از دیابت بارداری وجود دارد. مطالعهٔ ما با بررسی رابطه بین قابلیت پیادهروی محله و خطر دیابت در طول ۱۲ سال، به پر کردن این خلأ علمی کمک میکند.»
اگرچه دیابت بارداری معمولاً پس از زایمان برطرف میشود، اما میتواند پیشبینیکننده قوی برای دیابت نوع ۲ در آینده باشد. محققان خاطرنشان کردند که یافتههای آنها با شواهد حاصل از مطالعات بزرگ جمعیتمحور و اکولوژیک در کانادا، سوئد و استرالیا که ویژگیهای محیط محله را با پیامدهای مرتبط با دیابت پیوند دادهاند، همسو است.
محققان از دادههای مطالعه «APPLE» استفاده کردند؛ یک کوهورت گذشتهنگر جمعیتمحور از زنانی که بین سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ در نیویورک زایمان کردهاند. زنان مبتلا به دیابت بارداری از طریق گواهی ولادت و دادههای ترخیص بیمارستانی شناسایی و سوابق آزمایشگاهی هموگلوبین A1C(قند خون بلندمدت) آنها از اداره بهداشت و سلامت روان نیویورک استخراج شد.
محققان این زنان را تا سال ۲۰۲۱ دنبال کردند و ابتلای به دیابت نوع ۲ را بر اساس نتیجه آزمایش A1Cبرابر ۶.۵ یا بالاتر، حداقل ۱۲ هفته پس از زایمان، شناسایی کردند. زنانی که پیش از بارداری به دیابت مبتلا بودند، از مطالعه حذف شدند. در میان گروه نهایی شامل ۱۲,۴۰۳ زن مبتلا به دیابت بارداری، میزان بروز تجمعی دیابت نوع ۲ در طول ۱۲ سال، ۲۱ درصد بود.
محققان همچنین با استفاده از مدلسازی آماری، رابطه بین قابلیت پیادهروی محله و ابتلای به دیابت نوع ۲ پس از دیابت بارداری را با کنترل ویژگیهای فردی و محلهای (مانند سن، نژاد و قومیت، تحصیلات، زادگاه، تعداد زایمان و محرومیت اقتصادی محله) بررسی کردند. پس از تعدیل این عوامل، زنانی که در محلههایی با سطح متوسط قابلیت پیادهروی زندگی میکردند، ۱۵ درصد کمتر از زنانی که در محلههای با قابلیت پیادهروی کمتر زندگی میکردند، دچار دیابت نوع ۲ شدند.
با این حال، ارتباط بین قابلیت پیادهروی بالای محله و کاهش خطر دیابت تنها در میان زنانی مشاهده شد که در مرفهترین محلهها زندگی میکردند. دکتر وو خاطرنشان کرد: «این یافتهها نشان میدهد که قابلیت پیادهروی محله را نمیتوان مستقل از شرایط گستردهتر اجتماعی و اقتصادی که مردم در آن زندگی میکنند، در نظر گرفت.»
دکتر «ترزا جانویک»، نویسنده ارشد و دانشیار اپیدمیولوژی در دانشکده کلمبیا میلمن، گفت: «در حالی که افزایش قابلیت پیادهروی یک هدف اصلی در برنامهریزی شهری است و ممکن است سلامت قلبی-متابولیک را بهبود بخشد، سیاستها باید برای دستیابی به حداکثر تأثیر، محرومیت اقتصادی محلهها را نیز برطرف کنند. یافتههای ما نشان میدهد که مزایای احتمالی محیطهای پیادهرو ممکن است در مناطق محروم اقتصادی کاهش یابد، جایی که موانع ساختاری و اجتماعی مرتبط با فقر میتواند برخی از اثرات سلامتبخشِ محیط طراحیشده را خنثی کند.»
به گفتهٔ دکتر جانویک، در محلههای محروم از نظر اقتصادی، محیطهای پیادهروی ممکن است با عوامل منفی دیگری مانند قرارگیری بیشتر در معرض آلودگی و ترافیک سنگین، فضای سبز محدود، نگرانیهای امنیتی یا دسترسی کمتر به منابع سلامتبخش همراه باشد.
دکتر وو افزود: «مطالعهٔ ما شواهد طولی جدیدی را ارائه داد که نشان میدهد محلههای با قابلیت پیادهروی بالاتر ممکن است برای زنان دارای سابقه دیابت بارداری مفید باشد. با این حال، یافتههای ما نشان میدهد که بافت محله پیچیدهتر از طراحی فیزیکی صرف است. ویژگیهای محیط ساختهشده باید در کنار شرایط گستردهتر محله، از جمله محرومیت اقتصادی، انسجام اجتماعی و دسترسی به امکانات ارتقای سلامت در نظر گرفته شوند.»
دکتر جانویک در پایان خاطرنشان کرد که درک این عوامل زمینهای برای مداخلات سلامت در سطح جمعیت و برنامهریزی شهری پیامد دارد. تلاشها برای ایجاد محله های پیادهرو محور، زمانی بیشترین مزایای سلامتی را خواهد داشت که با راهبردهایی برای رسیدگی به شرایط اجتماعی و اقتصادی که توانایی ساکنان برای بهرهمندی از محیط ساختهشده را شکل میدهد، همراه شود.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-08-neighborhood-walkability-linked-diabetes-women.html